Το διήγημα που κέρδισε στο 2ο λογοτεχνικό διαγωνισμό του Literary Loom
Πλασματική πραγματικότητα (;)
[Συγγραφή: Αθηνά Μαλαπάνη]
Περπατάω στον δρόμο για να πάω στη δουλειά. Η ίδια διαδρομή κάθε μέρα. Φτάνω στη στάση, περιμένω το λεωφορείο, μπαίνω μέσα, επικυρώνω το εισιτήριό μου, συνήθως στριμώχνομαι και μερικές φορές, αν είμαι τυχερή, καταφέρνω να βρω κι ένα άδειο κάθισμα, πράγμα που κάνει τη διαδρομή μου λίγο καλύτερη.
Η διαδρομή που ακολουθώ δεν είναι μεγάλη. Ωστόσο, εγώ την θεωρώ μεγάλη και πολλές φορές με ταλαιπωρεί. Άλλοτε πάλι, νιώθω ότι η διαδρομή είναι μικρή και δεν μου φτάνει. Δεν μου φτάνει για να χαλαρώσω, να ηρεμήσω, να ακούσω μουσική, να δω καμιά σειρά στο κινητό μου, να διαβάσω ένα βιβλίο που έχω επιλέξει τη συγκεκριμένη περίοδο και γενικά, να νιώσω ότι ανήκω στον εαυτό μου.
Άλλες φορές πάλι δεν έχω διάθεση για τίποτα από όλα αυτά. Δεν θέλω ούτε να διαβάσω ούτε να δω ταινίες ούτε να ακούσω τα σουξέ του ραδιοφώνου. Μου αρέσει να παρατηρώ είτε έξω από το παράθυρο είτε γύρω μου αν το λεωφορείο δεν είναι ασφυκτικά γεμάτο από επιβάτες. Παρατηρώ τα τοπία, αλλά και τους ανθρώπους. Κυρίως τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που παίρνουν το λεωφορείο είναι πολλοί και διάφοροι. Άντρες, γυναίκες, μεγαλύτεροι σε ηλικία, νεότεροι, μεσήλικες, επαγγελματίες με κοστούμια και επίσημα ντυσίματα, φοιτητές με την ανεμελιά της ζωής ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους, ερωτευμένα ζευγαράκια κάθε ηλικίας, αλλά και μόνοι και μοναχικοί τύποι… Άλλοι σιωπηροί και σκεφτικοί, ενώ άλλοι -πολύ λιγότεροι- ομιλητικοί και ευδιάθετοι. Οι περισσότεροι όμως σκυθρωποί και κατηφείς.
Ναι, δυστυχώς οι σκυθρωποί άνθρωποι κυριαρχούν. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου από τις καθημερινές μου παρατηρήσεις, από την καθημερινή «επιτόπια έρευνά» μου. Γιατί πολλές φορές νιώθω σαν επιστήμονας που κάνει επιτόπια έρευνα κοινωνιολογικού χαρακτήρα και μάλιστα, θεωρώ τη «δουλειά» μου αυτή εξαιρετικά σημαντική αν και άτυπη. Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω ένα κείμενο ή μια ιστορία σχετικά με τις παρατηρήσεις μου για τον «έξω κόσμο». Scripta manent, verba volant, έτσι δεν έλεγαν οι Λατίνοι; Αν απλώς έχω τις σκέψεις μου, τις παρατηρήσεις μου και τα εμπειρικά συμπεράσματά μου μέσα στο κεφάλι μου και όχι τυπωμένες στο χαρτί, τίποτα δεν έχει αξία. Πού ξέρεις άλλωστε; Μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον αυτή η ιστορία η εμπνευσμένη από την προσωπική μου παρατήρηση τον νεκρό χρόνο της μετακίνησής μου να γίνει διάσημη ή ακόμη και να αποβεί σημαντική, να βοηθήσει την επιστήμη. Κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, σύμβουλοι ψυχικής υγείας μπορεί να ευεργετηθούν από το αποτέλεσμα της δικής μου παρατήρησης!
Τι παρατηρώ λοιπόν; Ότι ο κόσμος είναι ψεύτης! Είμαστε όλοι -ή τουλάχιστον οι περισσότεροι- σκυθρωποί, κατσουφιασμένοι και ψυχικά ταλαιπωρημένοι (για να μην πω εξαντλημένοι). Το ξέρουμε βαθιά μέσα μας, αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, αρνούμαστε να το ομολογήσουμε τόσο στους εαυτούς μας όσο και δημοσίως. Είμαστε ο κόσμος με τη θλιμμένη καθημερινότητα, αλλά τις πιο χαρούμενες και λαμπερές φωτογραφίες…
Αυτός ο κόσμος είναι ψεύτης και ψεύτικος. Νιώθω κι εγώ πιέζομαι από όλο αυτό. Όλα αλλάζουν προς το χειρότερο όσο κι αν νομίζουμε ότι αλλάζουν προς το καλύτερο, όλα συντελούν στη μείωση της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων και στην ψευτιά των σχέσεων. Αυτός ο κόσμος μεταμφιέζεται, βάφεται και γίνεται άλλος και με προσπερνά… Πολλές φορές αισθάνομαι παράταιρη σε αυτόν τον κόσμο, στις συνθήκες αυτής της εποχής. Παράταιρη και μόνη. Πιστεύω ότι στην πραγματικότητα όλοι και όλες προσπαθούν να καμουφλάρουν τη μοναξιά τους, την εσωτερική τους μοναξιά, την οποία νιώθουν ακόμη κι αν είναι μαζί με άλλους. Φαίνονται δυνατοί, ακλόνητοι, με αυτοπεποίθηση και εξωτερική ομορφιά. Η εσωτερική ομορφιά όμως, πού είναι; Έχουμε σκεφτεί να την αναζητήσουμε; Οι ζωές τους είναι τέλειες, τα προσωπικά τους, τα επαγγελματικά τους, τα οικονομικά τους, όλα είναι μαγικά και παραμυθένια. Βλέπεις σώματα χωρίς το παραμικρό ψεγάδι, πρόσωπα χωρίς ρυτίδες, ουλές και σημάδια του χρόνου, χαμόγελα λαμπερά, αλλά είναι πραγματικά αβίαστα;
Η υποκρισία αυτού του κόσμου δεν υποφέρεται ώρες ώρες. Καλύτερα τελικά να μην παρατηρώ τους άλλους, να ζω στον δικό μου κόσμο, στα βιβλία, στις ταινίες, τις μουσικές. Και ίσως αυτό το κείμενο με τα προσωπικά μου συμπεράσματα και τις «κοινωνιολογικές» παρατηρήσεις μου να μην το γράψω ποτέ. Αλλά ακόμη κι αν το γράψω, θα το κρατήσω χειρόγραφο σε έναν φάκελο στο συρτάρι μου, δεν θα το εκδώσω ούτε θα το δημοσιοποιήσω πουθενά. Άλλωστε, κανείς δεν θέλει να βελτιωθεί, κανέναν δεν θα αφορά...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου